Jest w nas wszystkich ogromna potrzeba bycia sobą. Nie tą wersją „do zaakceptowania”, „do lubienia”, „do ogarnięcia”, ale tą prawdziwą. Czującą. Żywą. Czasem radosną, czasem zmęczoną, czasem pełną miłości, a czasem smutku, złości czy bólu.

Czasami nosimy w sobie emocje, które nie zaczęły się w naszym życiu. Lęki, których nie potrafimy wytłumaczyć. Wstyd, który pojawia się bez wyraźnej przyczyny. Trudność w przyjmowaniu miłości. Albo przeciwnie nadmierne poświęcanie się w relacjach.

Ten wpis jest o tym, że nasze relacje nie są przypadkowe. Że często nie wybieramy partnerów świadomie lecz pod wpływem zapisanych w nas wzorców z przeszłości. Opowiada o tym, jak doświadczenia z dzieciństwa i pierwszych relacji kształtują to, kogo przyciągamy, jak kochamy, czego się boimy i przed czym uciekamy. To zaproszenie do zatrzymania się i zadania sobie pytania: czy wybieram z miłości, czy z lęku?